Je partner en vrienden zijn niet jouw coach

Ons lievelingsonderwerp: ‘ik’​

“Ik ga niet iemand betalen om naar mijn problemen te luisteren”. Het zal zo’n 15 jaar geleden zijn geweest dat ik in een training voor beginnend leidinggevenden deze opmerking maakte tegenover een van de psychologen. Ik vond het in die tijd gênant om iemand ‘in te huren’ om tegen te mogen praten. Daar zou je vrienden voor moeten hebben. De psycholoog was geraakt, haar tranen werden zichtbaar en ze legde met schokkerige woorden uit dat hulpverleners ook een ander motief dan geld kunnen hebben. Irritatie en verdriet waren hoorbaar in haar antwoord. En ondanks dat ik haar reactie overdreven vond, schaamde ik me.

Er was hier duidelijk iets dat ik nog niet begreep...

Nog even over mij coach

Is het je wel eens opgevallen als twee mensen gelijktijdig iets tegen één persoon zeggen, dat degene die een vraag stelt de aandacht krijgt? We vinden het over het algemeen namelijk heerlijk om over onszelf te praten. Een Amerikaans onderzoek van jaren geleden toonde aan dat het beloningsysteem in werking treedt als je over jezelf praat. We ervaren dan geluk en plezier zoals bij lekker eten, een drankje of ander genot. En die intrinsieke beloning zorgt er vervolgens weer voor dat we nóg meer over onszelf willen praten, zelfs als we merken of weten dat het de ander eigenlijk niet interesseert.

Maar stel je vervolgens eens voor dat er iemand tegenover jou zit die daadwerkelijk luistert naar wat je zegt. En naar hoe je het zegt. Die oprechte interesse heeft en moeite doet om jou te begrijpen. Die vervolgens ook doorvraagt en jou helpt om inzichten op te doen. Sommige mensen moeten daar niets van weten, een vriend van mij krijgt al kriebels wanneer ik vraag “…waar hij deze zomer naar uitkijkt”. Toch laten we graag weten wat we vinden, denken en doen. En daar is helemaal niks mis mee.

Tenzij…

over mij

…tenzij mensen niet meer naar elkaar luisteren. Of continu het gesprek naar zichzelf draaien. “O ja, dat hadden wij laatst ook…”. Of mijn persoonlijke irritatie: nét op het moment dat je zelf aan het vertellen bent, de ander zijn telefoon gaat checken of even de bediening roept voor een drankje. Het geeft me het gevoel dat mijn verhaal minder belangrijk is. Terwijl dat vaak niet zo wordt bedoeld. Langzaam ontstaat het gevaar dat we de verbinding met elkaar kwijt raken. Omdat we voortdurend over onszelf willen praten. Want luisteren is intensief, hard werken en zeker niet altijd even interessant.


Waarom je geen coaching van je vrienden of partner kunt verwachten

Als coach beschik ik over vaardigheden waardoor ik goed naar anderen kan luisteren. Het lukt me vaak om mezelf volledig te verplaatsen in iemands belevingswereld en om mijn eigen mening opzij te zetten. Om mee te denken en om te proberen te voelen wat de ander voelt. Het is mooi en bijzonder om écht helemaal bij die ander te zijn. En het is enorm intensief. Ik ben vaak vol energie en tegelijkertijd moe na een sessie.

“Ik wil dat iemand naar mij luistert, mij vragen stelt, maar daar eigenlijk niet voor betalen”. Het waren de woorden van mijn coachee van vandaag. Woorden die binnenkwamen omdat ik ze herinnerde en zo goed kende.

Ik heb hem uitgelegd dat hij niet van vrienden en partner kan verwachten dat zij continu net zo inlevend, geduldig en begaan zijn als een coach. Ik rekende eveneens af met de illusie dat mijn omgeving altijd maar kan rekenen op mijn sterke vragen en een luisterend oor. Integendeel, ook ik wil gehoord en gezien worden. En als het even kan wat krachtige vragen krijgen van mijn vrouw en vrienden. Die dopamine die vrijkomt is blijkbaar sterker dan welke theorie dan ook… 🧠

Bedankt dat je naar me wilde luisteren 😉🙏